Archwium > Numer 557 (01/2020) > Dominikanie na niedziele > ŚWIATŁO SŁOWA I CHLEB ŻYCIA

ŚWIATŁO SŁOWA I CHLEB ŻYCIA
Syr 24.1-2.8-12 | Ps 147b | Ef 1,3-6 | J 1,1-18

Krzysztof Popławski OP

Na początku Bóg rzekł: „Niechaj się stanie światłość” (Rdz 1,3), a „światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła” (J 1,5). Bóg stał się światłością dla nas w osobie Jezusa, w którym „było życie, a życie było światłością ludzi” (J 1,5).

Światłość to ulubiony symbol św. Jana. W tym krótkim fragmencie mówi o niej sześć razy i wraca do tego symbolu wielokrotnie w swojej Ewangelii. Obok światłości pojawia się też ciemność. Walka światłości z ciemnością jest wpisana w obecność Boga w świecie, jest wpisana w nasze życie i serce. Jezus mówi: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światłość życia” (J 8,12). Tymczasem „ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło” (J 3,19). Często jednak nie jest to kwestia umiłowania ciemności, ale nieumiejętność bezgranicznego zaufania Bogu i bezradność wobec własnych słabości. I chociaż wielokrotnie doświadczamy, że „stoimy w ciemności otoczeni światłem” (Ryszard Kapuściński), to Jezus nam powtarza: „Ja przyszedłem na świat jako światło, aby każdy, kto we Mnie wierzy, nie pozostawał w ciemności” (J 12,46).

Inny symbol pojawiający się u Jana to chleb. Szósty rozdział jego Ewangelii można nazwać eucharystycznym. Najpierw Jezus karmi rzeszę ludzi, a potem mówi uczniom o sobie, że jest „chlebem życia” (J 6,48) i „chlebem żywym” (J 6,51). Chlebem tym jest Jego ciało, które odda za życie świata (por. J 6,51).

Dzięki temu, że „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J 1,14), oba symbole, światłość i chleb, stały się konkretnym doświadczeniem bliskości Boga w naszym życiu.

Święty Jan wskazuje nam, że nie pozostajemy w ciemności, kiedy szukamy światła w Słowie Bożym i siły w Chlebie Eucharystycznym. Mamy tylko Słowo i tylko Chleb, które z perspektywy świata nie wyglądają często atrakcyjnie, ale to Słowo i ten Chleb mają moc zwyciężyć ciemność i dać życie, „nieśmiertelnie żywe życie” (Stachura).


Krzysztof Popławski OP - ur. 1964, dominikanin, przez trzy lata misjonarz na Tajwanie i w Chinach, w latach 2006?2014 prowincjał polskich dominikanów, obecnie jest socjuszem generała zakonu ds. Europy Wschodniej i Środkowej, autor m.in. "Roku taty" i "Oczka. Miniatur (anty)klerykalnych". Mieszka w Rzymie. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

NIC Z NIEGO NIE BĘDZIE

ŻŁÓBEK I KRZYŻ

Rybak, skała i pasterz

Trzy krzyże

Uczniowie światłości


komentarze



Facebook