ZACZNIJMY OD POCZĄTKU...
Opisy stworzenia świata, zarówno te biblijne, jak i pochodzące od ościennych narodów, są odzwierciedleniem wiedzy naukowej, którą dysponowano w tamtym czasie i miejscu. Niektóre informacje mogą być z naszego punktu widzenia błędne.

zdjęcie: ADITYA VYAS / UNSPLASH.COM


Bartłomiej Mateusz Sokal

Czytając i poznając Biblię, można przyjmować różne klucze: jednym z nich jest klucz chronologiczny, czyli zapoznawanie się z historią świata od jego początku. Biblię otwierają dwa opisy stworzenia świata. Jak należy je rozumieć? Czy da się je pogodzić ze współczesną wiedzą o świecie? Co jest głównym powodem, dla którego te teksty powstały? Jakie przesłanie zawarli w nich autorzy natchnieni? Kiedy zrodziła się ta wiedza? Czy są to opisy kronikarskie?

Nad rzekami Babilonu

Analizując biblijne teksty o pochodzeniu świata i człowieka, trzeba się odwołać do dwóch ważnych opisów, które były bardzo popularne w Babilonii. Ale zanim o nich powiemy, nasuwa się pytanie: Dlaczego mamy się przyglądać tekstom znad Eufratu i Tygrysu?

Pierwotnie pamięć o dawnych wydarzeniach, które spotkały naród hebrajski, gdzie wierzono, że Bóg objawił się ludziom ze swoją łaską, była przekazywana ustnie z pokolenia na pokolenie. Wraz z przejściem do osiadłego trybu życia i tworzeniem zrębów państwowości hebrajskiej zaczęły powstawać dokumenty zawierające w formie spisanej ważniejsze zdarzenia. Ale gdy po upadku obydwu monarchii: Północnej (772 rok przed Chrystusem) oraz Południowej (583 rok przed Chrystusem), Izraelici znaleźli się na obczyźnie i gdy zachowanie tożsamości narodowej i religijnej wisiało na włosku, zaczęto spisywać dzieje Izraela od początku jego istnienia. Celem drugorzędnym tego przedsięwzięcia było zapewnienie tekstów czytanych na potrzeby liturgii synagogalnych, które w tym czasie zaczęły się rozwijać i organizować.

To właśnie tam, w dorzeczu Eufratu i Tygrysu, „nad rzekami Babilonu”, podczas obchodzenia początku roku odczytywano święty tekst opisujący powstanie świata. Nazywa się on Enuma elisz – tytuł to pierwsze słowa owego poematu w języku akkadyjskim, które w tłumaczeniu na język polski brzmią:

Gdy niebo wysoko nie zostało nazwane, a ziemia nisko nie została opisana imieniem, wtedy Apsu, pierwszy, ich płodziciel, oraz Tiamat, która ich zrodziła, mieszali razem swe wody...

W tym poemacie świat powstaje w wyniku wielkiej batalii bogów. Gdy bogowie staczają bitwę, siły sprzymierzone z boginią Tiamat zostają rozgromione, pomniejsi bogowie trafiają do niewoli, a „królowa matka” zostaje zabita. Jej ciało jest przepołowione, a jedna część staje się niebem, płyny z jej ciała gromadzą się jako morze i rada bogów wyznacza im granice. Żebra stają się filarami trzymającymi niebo, a z wątroby Marduk wykonuje zenit. Tutaj też bóg wyznacza cykl Księżyca oraz gwiazdozbiory.

(...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Bartłomiej Mateusz Sokal - ur. 1985, teolog, biblista, z zawodu kontroler ruchu lotniczego, prywatnie mąż Ewy oraz ojciec Oliwki i Karola. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

BÓJ SIĘ BOGA?

JEST TYLKO JEDNA PRZYSZŁOŚĆ KOŚCIOŁA

Czuwaj nad nami

LEGENDY DRUGIEGO MIASTA

OBECNOŚĆ


komentarze



Facebook