Pycha
Mój dziadek, patrząc mi prosto w oczy, powiedział: "Pamiętaj, wnuku, pycha to najgorszy grzech. Z niego rodzą się wszystkie inne".

Dziadkowie mieszkali na plebanii. Prowadzili gospodarstwo swojego syna, proboszcza. Proboszcz był moim wujem, bratem mojej matki. Wujkiem nazywały go jednak tylko dzieci, dorośli – nawet jego własny ojciec – mówili o nim „proboszcz”, rzadziej „Stach”. Parafie, w których pracował wuj, często posiadały prawdziwe folwarki w miniaturze: krowy, owce, świnie, nieprzeliczony drób wszelkiego rodzaju, do tego pole, łąki i sad. Nad tym wszystkim czuwał właśnie mój dziadek. Sprzedał własne gospodarstwo, aby zapewnić swym dzieciom życiowy start w mieście, potem pracował w Warszawie, aż w końcu „poszedł do proboszcza”, jak się to u nas mówiło.
Dziadek zarządzał parafialnym majątkiem z takim poświęceniem, jakby chodziło o jego własne dobra: od rana do późnego wieczora pełno go było w całym obejściu. Babcia natomiast niepodzielnie królowała w plebanijnej kuchni i spiżarni. Tak cała trójka dzieliła parafialne obowiązki: w kościele i kancelarii szefem był wuj, w kuchni babcia, a w zagrodzie dziadek. Ten ostatni był nie tylko gospodarzem, ale i starszym rodu, to jego wszyscy, nie wyłączając proboszcza, całowali w rękę przy powitaniu i pożegnaniu, to on decydował ostatecznie w sprawach rodziny, był rozjemcą sporów, autorytetem, punktem odniesienia, pamięcią rodzinnych koligacji. Mój wuj był proboszczem, mój dziadek był patriarchą. Wuj był ważny i szanowany, bo był księdzem, dziadek – ponieważ był kimś w rodzaju arcykapłana naszej rodziny. A ponieważ rodzice ojca zmarli, zanim zdążyłem ich poznać, patriarchat dziadka nie miał w moich oczach konkurencji (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Paweł Krupa OP - ur. 1965, dominikanin, historyk mediewista; był dyrektorem Instytutu Tomistycznego, obecnie jest kapelanem sióstr dominikanek klauzurowych w Radoniach pod Warszawą. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

Śmieszne piramidy małych faraonów

PO DRUGIEJ STRONIE LUSTRA

W poszukiwaniu prawdziwej przyjaźni (2)

SŁUCHANIE

Kawałki diabelskiego lustra


komentarze



Facebook