Archwium > Numer 429 (05/2009) > Rozmowa w drodze > Wyciągnięte ręce Boga

Wyciągnięte ręce Boga

Sakramenty są skarbem Kościoła, czymś bardzo cennym. Tymczasem niejednokrotnie traktowane są jako coś, co mi się należy, jako element obyczajowości, zwyczaju. Czy ksiądz dostrzega taki rozdźwięk?

Poniekąd tak, choć nigdy nie myślałem o sakramentach jako o wielkim skarbie, który trzeba zamknąć w kościelnym sejfie i którego trzeba strzec. Wolę go widzieć w kontekście wyciągniętych rąk Pana Boga. Jest to skarb, który zniża się do mnie, do każdego człowieka – tak jak uniżył się Jezus, który będąc Bogiem, stał się człowiekiem.

Mam czasami wrażenie, że w duszpasterstwie sztucznie stawiamy zapory i bariery. Przez lata kapłaństwa w moim myśleniu dokonało się wiele zmian. Kiedyś, prowadząc pogrzeb, miałem opory, by wypowiadać słowa: „Ty karmiłeś go Najświętszym Ciałem i Krwią swoją”, wiedząc, że człowiek, nad którego trumną stoimy, nie praktykował. Dzisiaj jestem przekonany, że nawet jeśli ktoś tylko raz w życiu przyjął Eucharystię, mamy prawo tak się modlić. Bóg, dając nam sakramenty, zaryzykował, że ten skarb może sięgnąć bruku. Ale taki jest właśnie sens wyjścia Pana Boga do człowieka.

W Polsce ten rozdźwięk nie jest jeszcze tak bardzo zauważalny jak na Zachodzie. Wynika to pewnie z panującego tam systemu finansowania Kościoła: płacę, więc mam prawo żądać. A ksiądz jest tylko urzędnikiem, który ma mi umożliwić spotkanie z Bogiem w sakramencie.

Jeśli sakramenty są wyciągniętymi rękami Pana Boga, to czy (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Szymon Stułkowski - ur. 1961, kapłan archidiecezji poznańskiej, święcenia kapłańskie otrzymał w 1986 roku, doktor teologii pastoralnej, wykładowca na Wydziale Teologicznym UAM, sekretarz Komisji Duszpasterskiej Konferencji Episkopatu Polski, członek Rady Programowej Radia Emaus w Poznaniu. (wszystkie teksty tego autora)

Katarzyna Kolska - dziennikarka, zastępca redaktora naczelnego miesięcznika "W drodze", absolwentka filologii polskiej i teologii, przez 13 lat pracowała w poznańskim oddziale "Gazety Wyborczej", autorka kilku książek, m.in. "Modlitwa poranna i wieczorna" (Olimp Media 2008) i "Moje dziecko gdzieś na mnie czeka. Opowieści o adopcjach" (Znak 2011, Wydawnictwo W drodze 2016). Jest mężatką, ma dwóch synów, mieszka w Poznaniu. (wszystkich teksty tego autora)

Paweł Kozacki OP - ur. 1965, prowincjał polskich dominikanów, duszpasterz, przez wiele lat redaktor naczelny miesięcznika "W drodze". Mieszka w Warszawie (wszystkich teksty tego autora)

     


zobacz także

Ministranci: męska sprawa?

TO NIE ICH WINA

BYĆ BARDZIEJ

KLASYCY, JAZZMANI I FOLKOWCY

Zmarli to moi przyjaciele


komentarze



Facebook